Emmen dinsdag 17 juli 2012

 

Kijk als burger eens om je heen, ja iedere dag is weer een feest om alles te kunnen zien. Dat is iets anders met iemand die blind is en niets of bijna niets meer kan waarnemen.

Maar wees niet ongerust ook die blinde heeft in de loop der tijd geleerd op een andere mannier dingen waar te nemen. Hij of zij doet dat door middel van reuk, het betasten van een voorwerp of zijn heel belangrijke gehoor functie.

Ook is het niet zo dat dit soort mensen altijd maar zielig zijn maar kunnen juist heel goed daar waar mogelijk deelnemen aan het sociaal maatschappelijke verkeer, zelfs niet alleen in hun eigen leef omgeving.

Wel met behulp van een hulpmiddel of begeleiding bij sommige situatie,s maar in de regel wil iemand die blind is zich zo zelfstandig mogelijk bewegen in deze drukke maatschappij.

Wat is het doel van mijn verhaal aan u, wil graag mijn eigen ervaring eens met u delen, wat iemand onderweg zoal niet tegen komt.

Wat ik op papier toevertrouw is een waar gebeurd verhaal, de genoemde naam en woonplaats en dergelijke zijn door mij veranderd omdat niemand er bij gebaat is op welke wijze dan ook de persoon of personen schade daardoor zou onder vinden, nu en in de toekomst.

 

Het was woensdag 11 juli 2012 toen ik onderweg was met het openbaarvervoer naar het gemeentehuis in Assen voor het bijwonen van een bijeenkomst over de toekomst  van de WMO . Een dag met afwisselende weersomstandigheden, weinig zon en donkere buitenlucht.

Aan een vergadering deelnemen is voor mij niet bijzonder als visueel gehandicapte en de gewoonste zaak van de wereld, thuis goed inlezen in de stukken en gebruik makende van enkele hulpmiddelen stellen je wel in staat volwaardig mee te doen. Maar het is wel steeds opnieuw een uitdaging om bij de juiste halte uit te stappen, en dan de goede weg te vinden naar het gemeentehuis in Assen, en vergt veel energie.

Ook de terug tocht naar de goede halte maar daarbij moet je oversteken en dat gaat meestal wel lukken, anders vraag ik het aan voorbijgangers.

Bij de halte aangekomen probeerde ik mijn omgeving goed te lokaliseren omdat ik nog een rest zicht heb van slechts 0,300e procent , licht en donker, zwart en wit in dikke mist mijn gezichtveld is.

Ik waarnam dat er iemand in mijn directe omgeving stond, die ik vriendelijk vroeg of ik wel bij de goede halte stond. Daarop antwoorde een vriendelijke jongens stem dat ik inderdaad bij de goede halte stond.

Hij erop zou letten dat de bus niet voorbij zo rijden, waarna ik hem hartelijk dankte voor de hulp.

Hij vroeg of ik altijd al blind was geweest en zo kwam ik met hem in een geanimeerd gesprek terecht.

Ik vroeg hem of hij in Assen studeerde waarop hij antwoorde dat het  niet het geval was. Hij onder de rook van Stadskanaal leefde in een pleeggezin, hij geboren was in de omgeving van Rotterdam. Zijn ouders aan drank en druks verslaafd waren, en niet goed voor hem zorgden.

Hij blijkbaar te druk was en tal van andere moderne niet met naam te noemen beperkingen hij zou hebben, en hij daarom steeds bijzonder onderwijs had gevolgd.

Hij nu net 18 jaar was en zijn naam was Mark. Hij in dat gezin woonde samen met nog 11 andere jongeren , broers en zussen. Hij voelde dat hij zelfstandiger aan het worden was en groeide in alles wat hij deed en wilde ondernemen.

Hij zonder dat we elkaar kenden een heel verhaal vertelde zonder ook maar een verkeerde woord keuze te gebruiken. Hij zich achtergesteld voelde door zijn pleegouders die hem steeds voor hielden dat Mark niets kon bereiken, nergens geschikt voor was, en niet kon leren.

Hij genoegen moest nemen met datgene wat hem geboden werd, maar Mark vond dat niet eerlijk en hoewel hij net 18 jaar was het gevoel had veel meer te kunnen dan wat hij tot nog toe had bereikt in zijn leven.

Ik vroeg aan Mark, wat zou je dan zo graag willen bereiken en waar wil jij je dan voor meer dan honderd procent voor inzetten. Hij vertelde dat hij  heel graag de kappers opleiding zou willen doen om kapper te worden.

Of als de mogelijkheid er was  een opleiding tot visagist  graag wilde volgen, maar ook veel commentaar van zijn pleegouders dat hij dit nooit kon waarmaken, en deden daarbij  uitspraken die we maar niet zullen noemen. Hij vertelde dat hij geen vmo had gehad en anderen hem daarom vertelden dat hij nergens toegelaten zou worden.

Mark was volgens mij een jongeman die schreeuwde om hulp, een jongeman met misschien veel achterstand maar goed in staat was met mij een goede communicatie te onderhouden. Een jongeman die ondanks misschien zijn beperkingen best wel inzag dat hij ook iets moest en wilde bereiken in zijn leven. Hij zich  niet of nauwelijks serieus en begrepen voelde, hij zich machteloos voelde en niet gelukkig was met de omstandigheden waarin hij leefde.

Ik complimenteerde Mark dat hij zo open en eerlijk was tegen mij, en nog wel tegen iemand die hij in het geheel niet kende. Hij antwoorde dat hij juist het gevoel en indruk had dat er iemand was die hem serieus nam en goed naar hem luisterde.

Ik vertelde Mark zelf vader te zijn van 3 kinderen en hem de raad gaf eens binnen te stappen bij het Leger des Heils, stichting Mee of Setna, waar hij kosteloos advies kon vragen, vraag om maatschappelijke bijstand.

Zie dat je daar een vertrouwenspersoon vind, een persoon waarbij jij het gevoel hebt alles tegen te kunnen zeggen en alles mee kunt overleggen.

Doe het want het is zo belangrijk voor jezelf, je kan het bereiken wat je wilt als je er maar met meer dan 100 procent achter staat. Met hulp van maatschappelijk werk en een goede begeleiding in het voor, tijdens en na traject slaag jij in je plannen voor de toekomst. Hij was angstig om die stap te nemen omdat hij bang was voor de reactie van zijn stiefouders daarin. Ik vertelde Mark dat hij 18 jaar was en hij nu ook zover was om zijn eigen weg te kunnen volgen, het mooiste zou zijn dat te bereiken samen met zijn stiefouders. Dat zoiets niet altijd gaat komt vaker voor maar wil niet zeggen dat jij zelf rustig ergens informatie mag in winnen om te bezien of jij geholpen kan worden alsnog een goede toekomst tegemoet kunt gaan.

Mark dankte me vele keren in het goede gesprek en zijn bus zorgde er voor dat Mark zijn weg weer vervolgde , zonder ooit te weten hoe het verder met hem af zou lopen.

Mark was thuis voor mij ook even het gesprek aan de tafel bij ons, omdat wij niet begrijpen dat instellingen zoals jeugdzorg, kinderbescherming en noem ze allemaal maar op toestaan dat uit huis geplaatste kinderen geplaatst worden waar naar onze mening veel te veel kinderen moeten op groeien.

Vragen ons echt af of een dergelijke situatie wel wenselijk en befordelijk is voor de geplaatste kinderen.

Het is slechts een geval die je per toeval tegen komt, waarin wij ons afvragen of Mark wel goed begeleid word gezien zijn roep om hulp, en door misschien velen niet gehoord word.

We kennen meerdere gevallen van zaken waarbij een normaal gezin grote vraagtekens bij zal zetten, een jongen ook in een pleegzin geplaatst met meerdere aanwezige lotgenoten heeft zijn werk en slaapkamer in een kelder onder het huis, een zusje heeft een slaap en werk vertrek in een geplaatst tuinhuisje. Moeten we als burger dit allemaal normaal vinden, en gaat het hier wel op de eerste plaats wel om de toekomst van het binnen gehaalde kind. Of spelen andere factoren hierbij een veel belangrijkere rol, die we maar niet gaan noemen.

Hoop dat Mark  de stap neemt binnen te stappen bij een organisatie die hem zou kunnen helpen, dat Mark los kan komen van al die negatieve uitlatingen van mensen die juist aangewezen zijn dit soort jonge mensen een toekomst te kunnen en willen bieden, misschien veel meer controle en ook meer gesprekken met juist die jonge mensen die het aan gaat, maar dan wel op neutraal terrein waar zij zich veilig en geborgen voelen.

 

Jan Wolters

Emmen                     

       Tel: 0591 676990