Vraag het aan Gerard de Kleine, die heeft de titel onlangs met lauweren in de wacht gesleept.

Deze zichzelf consequent scribent (=prulschrijver, van Dale) noemende schrijver stond weer eens voor de rechter.

Ditmaal was het niet een minder gewaardeerde collega die met modder moest worden besmeurd, maar een minder gewaardeerde (ex)"vriendin".

Blijkbaar een vriendin van het type waar je alleen maar orale afspraken mee maakt, aan de keukentafel nog wel.

 

Je hoeft niks op papier te zetten of op een bandje op te nemen, het is immers een vriendin.

Een vriendin, een vriend een woord een woord.

Maar deze Klip kon Gerard maar moeilijk omzeilen.

Voor de rechtbank geldt gelukkig nog steeds wie eist bewijst.

Gerard was eiser maar had helaas geen harde bewijzen.

Eigenlijk had hij helemaal niks dan een lijf vol rancune.

En daarmee omzeil je geen beroepsleugenaars als politici in nood nu eenmaal zijn.

Toen Wim Halm eens een heikele discussie met de wethouder voor de zekerheid op de band opnam blies Gerard van zijn hoge ethische troon dat dat niet kon.

Nu had het zijn en onze redding kunnen zijn.

Mensen die in het verleden Gerards bloemrijk taalgebruik roemden zien dat nu meer en meer verleppen.

Voor de rechter hield hij een zielig betoog dat niemand hem meer wilde en dat hij zijn huis met verlies moest verkopen.

Wat het ene met het ander te maken had ontging de toehoorders.

We moeten immers allemaal ons huis met verlies verkopen, zo zijn nu eenmaal de tijden.

De rechter wreef nog een beetje zout in de wonde door op te merken dat hij wel kon begrijpen dat niemand een werknemer wil die doet wat zijn werkgever hem uitdrukkelijk heeft verboden.

Gerards advocaat had de nacht ervoor minder goed geslapen denk ik.

Want dit was het ultieme moment geweest om de rechter  succesvol te wraken en dat bleef achterwege.

Trouwens de hele rechtszaak had niets om hakken, want er werd een onbekende schadevergoeding gevraagd wegens het niet hebben en krijgen van werk.

Maar daarvoor had de kantonrechter al een vergoeding toegekend en men zingt geen twee liedjes voor ene cent natuurlijk.

Jammer dat van die schadevergoeding nu een fors deel naar die advocaat gaat.

Met als enig resultaat dat Gerard voor de balie voor schut stond.

Zeker als je weet dat zijn grief was gericht tegen het kenbaar opgevoerd zijn als getuige (in strijd met zijn arbeidsovereenkomst) in een rapport van een accountant.

Waarom die accountant niet was gedaagd blijft dan ook een raadsel.

Toen er eens in zijn DvhN tijd een leugenachtig mailtje over BGE bij hem op het bureau dwarrelde was hij er als de kippen bij om het als definitieve feiten in een opiniestuk op te nemen.

Hoor en wederhoor paste hij zonder meer niet toe.

Gelukkig heeft de rechtbank wel die norm hoog in het vaandel en zal vrouwe Justitia zijn "waarheid" netjes afwegen tegen de "waarheid" van Tanja Klip.

Het resultaat laat zich raden.

Voor de koopjesjagers: Gerard woont op de Weerdingestraat te Emmen.

Niet teveel bieden want je hangt eer het je lief is.

Enne... zet de afspraken zwart op wit!

 

Henk de Grote