U bent gewend om hier altijd een net geformuleerde en objectieve en column te lezen die een positieve bijdrage moet leveren aan de politiek in Emmen. Maar nood breekt soms wetten.

Ik, ik zal u later vertellen wie ik ben, ik baal er van om weer eens de grote zondebok te zijn van zowel  voor- en tegenstemmers. Het is een grote schande dat als u als burger het niet lijkt te zien zitten in de plannen van de politiek in Emmen, dat ik het dan weer heb gedaan.

Schofterig  vind ik het dat als raadsleden de stukken allemaal wel erg moeilijk vinden, het voor meerdere manieren voor uitleg vatbaar vinden, dat ik ook hier weer een belangrijke oorzaak van ben. Dat ze vroeger op school misschien onvoldoende hebben opgelet, dat ze misschien niet geschikt zijn voor hun taak als volkvertegenwoordiger,  dat komt niet bij het stelletje waailappen op.

Wat had ik het fijn gevonden als een man met gezag, zoals raadsnestor en fractievoorzitter Henk Huttinga van de Christen Unie, het voor mij had opgenomen.  Dat hij had aangegeven dat voor- en tegenstemmers zich op de inhoud moeten richten en zich niet achter mij moeten verschuilen.

Schrijft een ambtenaar in een stuk weer eens te moeilijke zinnen, is het niet zijn of haar onkunde, maar blijk ik hier weer een negatief aandeel in te hebben. Kloppen rekensommen niet, schijn ik er weer een belangrijke rol in te hebben gespeeld. Daar word ik echt langzamerhand knettergek en schijtziek van. Ontbreekt er nog belangrijke informatie, dan schijn ik ook in zo'n kwestie weer een negatieve bijdrage geleverd te hebben.

Teleurgesteld ben ik ook in burgemeester Cees Bijl. Een echte leider en burgervader neemt het voor de schermen voor zijn ondergeschikten op. Maar als collegepartijen als PvdA, CDA en VVD aangeven dat ik toch echt de komende tijd 3 tandjes bij moet schakelen, dan zegt de burgemeester niet dat aanvallen in de raad op zij die niet aanwezigen (zich niet kunnen verdedigen en verweren), ongepast zijn in een democratisch debat. Het ego van deze burgmeester lijkt echt leiderschap in de weg te staan.

Krijgt het dierenpark de financiering niet rond, gelooft u het dierenpak steeds minder op hun blauwe ogen, word ik weer als belangrijke zondebok genoemd. Dat directie van het dierenpark iets niet goed doet, misschien gewoon niet capabel is, komt niet bij een groot aantal malloten op, ze verschuilen zich dan liever achter mij.

En ook Harry van LEF! vindt ons te weinig professioneel. Alsof een dergelijke persoonlijke aanval, zoals hij op mij doet, wel professioneel is. Wij vinden de handelswijze van Harry onder de gordel en van weinig lef en visie getuigen.

Zijn 2 gerenommeerde externe adviesbureaus het niet en wel met elkaar eens, citeert iedereen te pas en te onpas zoals het hem of haar uitkomt uit de rapporten, dan had ik de ruis hierover moeten voorkomen en in goede banen moeten leiden.

Een beetje had ik mijn hoop gevestigd op mooie Carmen van D66. Ik had haar direct mijn onvoorwaardelijke liefde verklaard als zij in een ordevoorstel had voorgesteld dat wat er ook zou gebeuren "ik buiten schot zou blijven". Maar helaas de liefde blijkt niet wederzijds te zijn.

En ook oppositiepartijen hebben niet het lef om in de spiegel te kijken. Hebben niet het lef met een motie van wantrouwen te komen. Nee dan kiezen ze er liever voor er omheen te draaien en zich achter mij te verschuilen. Foei en schande Ton Schoo van de DOP en ook W.E, SP en BGE. Jullie moeten niet mij in een motie afkeuren, maar je moet het college aanpakken als je iets niet aanstaat.

En als fractievoorzitter Wim Halm van BGE de kwalificaties "eng" en "heel erg eng" wil gebruiken, waarom gebruikt hij deze kwalificaties dan niet als ik door iedereen als zondebok wordt aangewezen. Niet zo slim van Wim en ook niet zo kalm van Halm.

En de pers mag dan klagen dat het allemaal niet zo spannend was, ze zijn er zelf ook schuldig aan. Nooit hadden ze mogen accepteren dat raadsleden mij in de hoofdrol duwden, zodat ze zelf in de luwte konden blijven en ze de echte confrontatie met elkaar uit de weg konden gaan.

Als burger schijnt u overal voor te zijn, maar als in de praktijk blijkt dat dat nog niet tot u is doorgedrongen, het geloof nog niet tot u is gekomen, u zich nog steeds als tegenstander of criticaster opstelt, dan is dat omdat ik geweldig gefaald schijn te hebben. Ronduit belachelijk vind ik het ook dat gevaren geen echte gevaren zouden zijn geweest,  risico's geen echte risico's zijn, als ik mijn werk maar beter had gedaan.

Als een "Duizend dingen doekje", wordt nu van mij verwacht dat ik zorg dat alle gelden van derden toch binnen komen, dat de planningen gehaald worden, dat er straks geen kostenoverschrijdingen zijn, dat er minimaal 1,3 miljoen bezoekers naar het nieuwe dierenpark komen, dat het nieuwe park winstgevend zal zijn, dat alle leningen van de gemeente worden terugbetaald,  dat alle exploitaties dekkend zullen zijn, dat het theater een succes zal zijn, dat als het helemaal misgaat u als burger gelooft dat het toch een succes is, omdat het op elke andere manier nog veel slechter was afgelopen.

U vraag zich nu misschien af wie ik ben? Ik zal me daarom even voorstellen: Ik ben "DE COMMUNICATIE" . En het schijnt altijd aan mij te liggen als er zaken misgaan of niet deugen, als  mensen het debat over de inhoud willen ontlopen, als men geen politieke verantwoordelijkheid wil nemen voor geklungel en falen, als een raadsvoorstel broddelwerk is, als men geen echt kleur durf te bekennen en als er geen politieke slachtoffers mogen vallen.

Natuurlijk zie ik ook de andere kant van de medaille wel. De positieve kant. Omdat van mij verwacht wordt dat ik het onmogelijk toch mogelijk ga maken,  zal ik meer werk krijgen en hier vorstelijk voor betaald krijgen. Noch vorstelijker dan nu al het geval. Ik zal er walgelijk veel geld gaan verdienen. Maar ook al geloven alle betrokkenen het misschien niet, en al helemaal niet in het dossier Atalanta / dierenpark, "geld maakt in het leven niet altijd alles goed."  Ook als je vorstelijk betaald wordt wil je ook weleens waardering krijgen en niet altijd de grote zondebok zijn.  

Ik wil de columnisten van Redactie BGE bedanken dat ze hun podium voor een keer hebben afgestaan, zodat ik mijn frustraties eens kwijt kan. Het lucht echt op. Maar na vandaag zal ik er weer vol nieuwe energie  tegenaan gaan. Ik word er tenslotte riant voor betaald.  

En voor de komende jaren zou ik alvast tegen u willen zeggen: "Hout Moet"

Met een vriendelijke groet,

DE COMMUNICATIE

Het "Duizend dingen doekje" dat alles zichtbaar maakt of laat verdwijnen, zoals het iedereen het beste uitkomt.

NB

In het diepste van mij ziel verlang ik naar het eerste politieke debat waar voor mij eens een keer helemaal geen rol is weggelegd. Maar de kans dat het project Atalanta en verhuizing dierenpark een groot succes wordt acht ik vele malen groter, dan een politiek debat waarbij ik niet mee doe.