Dat is niet nodig als je het volgende in zijn onderlinge verband probeert te verklaren. 

Berichtje onlangs op teletekst: "Een stel uit (volgt plaats in Groningen en initialen) is door sociaal rechercheur betrapt op fraude met uitkeringen, ze bleken 18 jaar samen te wonen en hadden dit aan de uitkeringsinstanties verzwegen".

Tweede berichtje zelfde dag: "Het inkeerbeleid van staatssecretaris de Jager is een succes, er is reeds honderden miljoenen aan in het buitenland geparkeerd geld aan de fiscus opgebiecht. Eén burger was in zijn eentje zelfs goed voor 124 miljoen".

Teletekst als berichtgever, aanklager en rechter in één.

Het Openbaar Ministerie en de rechter komen er niet meer aan te pas.

Uit de schaarse berichtgeving elders weten we iets meer over het eerste geval, het tweede geval blijft een zaak tussen de fiscus en de inkeerling. Daarvan krijgen we geen nadere (privé-)bijzonderheden zoals initialen en woonplaats en of hij al of niet een uitkering genoot en of samenwoonde. Let vooral op de harde woorden, betrappen, fraude en verzwijgen in het ene geval, en inkeren, parkeren en opbiechten in het andere geval. De toon is ook navenant, het eerste geval wordt gebracht als een ernstig, te bestraffen delict en het tweede geval als een succes van redelijkheid.

"Toevallig" gaat het in het eerste geval wel over weinig kansrijke burgers en in het tweede geval over kansrijke mensen die kansen grepen of ze in de schoot geworpen kregen. 

Objectief gezien zijn het beide gevallen van fraude, waarbij de fraudeurs voordeel genieten en de gemeenschap nadeel ondervindt van een bewuste verkeerde voorstelling van feiten aan de controleinstanties door de fraudeurs.

Teletekst en andere media en de overheid gaan er kennelijk van uit dat het ene geval (uitkeringsfraude) ernstiger is als het andere (belastingfraude).

Is dat wel zo, of komt dat omdat wij allemaal een hekel hebben aan belasting betalen en onbewust wel sympathie hebben voor de belastingontduiker? 

Laten we op basis van het weinige dat we weten eens vergelijken. Wat was het voordeel voor de fraudeurs en wat was het nadeel voor de gemeenschap en hoe bewust waren de fraudeurs van hun gedrag en de gevolgen. 

Allereerst de uitkeringen: Als je samenwoont heb je geen recht meer op een uitkering of in ieder geval niet op een uitkering voor alleenstaanden. Als je samenwoont en als zodanig staat ingeschreven, weet elke uitkeringsinstantie dat, en is er geen verzwijgen mogelijk. Het ging dus om samenwonen in de zin van de wet en dat is meer dan 3 nachten per week samen doorbrengen (de-twee-tandenborstel-heterdaad). Het stel had daarnaast ieder nog zijn eigen optrekje en huishouden. Dientengevolge had het stel ook nauwelijks voordeel, want de lasten waren dezelfde als van twee alleenstaanden.

Ze zagen het wellicht ook zelf niet als samenwonen, maar meer als verkering, gezelschap. Een bij AOW genieters veel voorkomend "misverstand". Of in dit geval de uitkeringsgenieters bewust waren van de consequenties van hun handelen en nalaten weten we niet uit de berichten. Wel is het opvallend dat er na 18 jaar opeens, zo luidt tenminste het bericht dat hierboven verkort is weergegeven, moest worden gepost door een sociaal rechercheur. Blijkbaar was het samenwonen niet zo makkelijk vast te stellen.

Ik ga er van uit dat ze individueel wel recht hadden op een uitkering, want daar zegt het bericht niets over. De gemeenschap heeft dan ook niet veel nadeel ondervonden. Want waren ze tijdig gewaarschuwd (via een inkeertelefoon b.v.) dan hadden ze misschien gekozen voor toch maar niet samenwonen. De uitkeringsinstanties hadden dan gewoon twee uitkeringen voor alleenstaanden moeten blijven uitkeren.

Ze hebben slechts niet doorgegeven wat ze wel hadden moeten doorgeven als ze de wet hadden gekend. Aangezien we niets weten over hun achtergrond moeten we ze op het punt van bewust of onbewust handelen het voordeel van de twijfel geven. Aan de drie criteria voor fraude: de wil, het voordeel en het nadeel wordt maar hooguit summier voldaan. Neemt niet weg dat ze een aanzienlijk bedrag zullen moeten terugstorten en als ze dat niet hebben uitgespaard wordt dat moeilijk. Werk voor gesubsidieerde schuldhulpverleners achteraf. 

Geheel anders is dat bij de aspirant fiscale inkeerling. De man van 124 miljoen zeg maar. Alhoewel we zelfs niet weten wat het geslacht is van deze persoon. Die is vooraf ongetwijfeld geadviseerd door belastingconsulenten. Daarna heeft hij, daar ga ik van uit, willens en wetens het risico van het wegsluizen van zijn vermogen buiten het zicht van de fiscus genomen. Dat gaf een aanzienlijk fiscaal voordeel op de korte termijn en de pakkans was uiterst klein. Elk jaar weer vulde hij willens en wetens de noodzakelijke formulieren frauduleus in. Geen sociaal/fiscaal rechercheur ging posten om de geldstromen te onderscheppen.

Nu is de man ingekeerd, vermoedelijk wéér op advies van zijn belastingconsulenten. Het bankgeheim wordt immers opgeheven en de pakkans wordt opeens 100 %.

Maar is de biecht van deze foutparkeerder oprecht? Ik denk het niet.

Want er is sinds kort een specifieke regeling bij de belastingdienst voor inkeerlingen (of inkeerders, mensen die zelf hun fraude aangeven vóór de fiscus er lucht van heeft). De ontlopen belasting moeten ze alsnog betalen tot maximaal 12 jaar terug en geen boete. Het meerdere voordeel mogen ze behouden.

Stel, dat de bewuste inkeerling óók 18 jaar zijn geld in bijvoorbeeld Zwitserland had staan en daar dus nog 6 jaar méér rente van had van zeg maar 6 % per jaar. Dan had hij toch maar even een rente van 6x6% van 124 miljoen  belastingvrij! Alsnog een voordeel van 35% (inkomstenbelastingtarief) over ruim 44 miljoen. Dat is ruwweg 17 miljoen Euro. Daar komt de ontdoken vermogensbelasting nog bij.

Dat mag hij houden van staatsecretaris de Jager en minister Bos en hij is weer (of blijft) een gerespecteerde burger.

 Maar voor zo'n bedrag biecht ik zelfs dingen op die ik niet gedaan heb!

Alleen mogen wij niet naam of woonplaats van deze fraudeur weten en wordt er niet gesproken over fraude. Terwijl de criteria: de wil, het voordeel en het nadeel onmiskenbaar en omvangrijk aanwezig zijn.  Er zijn dus fraudeurs en fraudeurs kunnen we concluderen. En inkering gaat niet samen met uitkering blijkbaar. 

En hoe groter de fraude, hoe minder erg bij dit kabinet. En de rechter staat er in beide gevallen volledig buiten. Het kómt niet eens tot meer tot klassejustitie.

En wie is er nog bang voor nivellering met de socialisten in de regering? Helemaal niet nodig. Wouter, de financiele  Boskabouter brengt de verschillen uit de tijd van het ontstaan van het socialisme door wet en regelgeving weer tot leven.

Gouden tijden voor de megaverdieners en megafraudeurs. Leve de exhibitionistische zelfverrijkers ( van ex min. pres. Kok) en de bonuskleptocraten (van FNV voorz. de Waal).  

Aan spanen zo'n Partij vd Arbeid en wel met de botte bijl. Overdrachtelijk dan wel weer natuurlijk. 

De redactie.